سکوت تنهایی ام را تو بشکن:          
با زمزمه هایت ،با ترانه هایت        
با هیاهوی خنده هایت،با آوای کلماتت،         
با گرمای دستانت،با نور دیدگانت،      
با هیاهوی شادی هایت،    
بشکن و خورد کن سکوت تنهایی ام را   
بگذار انعکاس آن چیزی باشد جز تنهایی.      
بگذار آن برگشت تو باشی

به او كه گل هميشه بهار من است

به او كه قشنگترين بهانه براي بودن من است

و به او كه عشق جاودانه‌ي من است 

من چه بي شرمم اگر فانوس عمرم را به رسوائي نياويزم

بر بلند كاج خشك كوچه بن بست

گر بدين سان زيست بايد پاك

من چه ناپاكم اگر ننشانم از ايمان خود، چون كوه

يادگاري جاودانه بر تراز بي بقاي خاك!  

عاشــقت بودم و ديــــوانه حسابم کردي

آشنــــــا بودم و بيــــگانه خطابم کردي

گفته بودم چو بيايي غم دل با تو بگويم

چه بگويم، که غم از دل برود چون تو بيـايي