بودنم را هیچ کس باور نداشت

هیچ کس کاری به کار من نداشت

بنویسید بعد مرگم روی سنگ

با خطوطی زیبا و قشنگ

او که خوابیده است در این گورستان سرد

بودنش را هیچ کس باور نکرد

                                یک شاخه رز سفید تقدیم تو باد

                                رقصیدن شاخ بید تقدیم تو باد

                                  تنها دل ساده ایست دارایی ما

                                  ان هم شب عید تقدیم تو باد

پی شاپیش نوروز را به همه ی دوستان گلم تبریک می گم.

                                    بر گرد جهان گردم 

                                                                                   که جامی ناب برگیرم

                                  در این دنیای ظلمانی

                                                                                  کدامین جام را نوشم

                                  به ناگه یافتم جایی

                                                                                  که نامش می خانه عشاق بود

                               در آن دیدم که می نوشند

                                                                                 شرابی از می عشاق

                               و من در  این می خانه مستی

                                                                                 شرابی از می عشاق می نوشم

                                در این تنهایی و غربت

                                                                                  به رسم عشق می نوشم

کسي اونجا نيست ؟؟؟؟؟

مگه اونجا خونه ي خدا نيست؟

پس چرا کسي جواب نميده؟

يهو يه صداي مهربون! ..مثل اينکه صداي يه فرشتس .بله با کي کار داري کوچولو؟

خدا هست؟ باهاش قرار داشتم.. قول داده امشب جوابمو بده.

بگو من ميشنوم .کودک متعجب پرسيد: مگه تو خدايي ؟من با خدا کار دارم ...

هر چي ميخواي به من بگو قول ميدم به خدا بگم .

صداي بغض آلودش آهسته گفت يعني خدام منو دوست نداره؟؟؟؟

فرشته ساکت بود .بعد از مکثي نه چندان طولاني:نه خدا خيلي دوستت داره.مگه کسي ميتونه تو رو دوست نداشته باشه؟

بلور اشکي که در چشمانش حلقه زده بود با فشار بغض شکست وبر روي گونه اش غلطيد وباهمان بغض گفت :اصلا اگه نگي خدا

باهام حرف بزنه گريه ميکنما...

بعد از چند لحظه هياهوي سکوت ؛

بگو زيبا بگو .هر آنچه را که بر دل کوچکت سنگيني ميکند بگو..ديگر بغض امانش را بريده بود بلند بلند گريه کرد وگفت:خدا جون خداي مهربون،خداي قشنگم ميخواستم بهت بگم تو رو خدا نذار بزرگ شم تو رو خدا...چرا ؟اين مخالف تقديره .چرا دوست نداري بزرگ بشی؟آخه خدا من خيلي تو رو دوست دارم قد مامانم ،ده تا دوستت دارم .اگه بزرگ شم نکنه مثل بقيه فراموشت کنم؟

نکنه يادم بره که يه روزي بهت زنگ زدم ؟نکنه يادم بره هر شب باهات قرار داشتم؟مثل بقيه که بزرگ شدن و حرف منو نمي فهمن.

مثل بقيه که بزرگن و فکر ميکنن من الکي ميگم با تو دوستم .مگه ما باهم دوست نيستيم؟پس چرا کسي حرفمو باور نميکنه ؟خدا چرا بزرگا حرفاشون سخت سخته؟مگه اينطوري نمي شه باهات حرف زد...

خدا پس از تمام شدن گريه هاي کودک:آدم ،محبوب ترين مخلوق من.. چه زود خاطراتش رو به ازاي بزرگ شدن فراموش ميکنه...کاش همه مثل تو به جاي خواسته هاي عجيب من رو از خودم طلب ميکردند تا تمام دنيا در دستشان جا ميگرفت.

کاش همه مثل تو مرا براي خودم ونه براي خودخواهي شان ميخواستند .دنيا براي تو کوچک است ...

بيا تا براي هميشه کوچک بماني وهرگز بزرگ نشوي...

کودک کنار گوشي تلفن،درحالي که لبخندبرلب داشت در آغوش خدا به خواب فرو رفت.....

چهره ام هرگز پريشاني نداشت

حرفي از يك روز باراني نداشت

كاش مي شد راه سخت عشق را

بي خطر پيمود و قرباني نداشت.

گناه اگر تو کرده ای، به پای چشمهای من

رها نمی کنم تو را برای اینکه گفته اي

رسیده ای ازآسمان، تو یک شبی برای من

بیا برای خاطرم، مرا به نام من بخوان

نمی روم ز خاطرت، نمی روی ز خاطرم

نمی دونستی می میرم بی تو ، بدون چشات

رفتی از برم

نمی دونستی که دلم وصل به ساز صدات

آرزومه که نمی دونستی که من می میرم برات

می میرم برات

عاشقم هنوز

نمی خوام که بمونی ، بسوزی به ساز دلم

گفتی من میرم

نمی تونستی بری به فرداها گل خوشگلم

برو راهی نیست تا فرداها ، یار خوشگلم

بمون با دلم

سفرت به خیر

اگه میری از اینجا ، تک و تنها به یه شهر دور

برو که رفتن بدون ما میرسه به یه دنیا نور

به یه دنیا نور

سفرت به خیر

برو گر شکستی  ز من  بتونی ، دوباره بساز

با دلی شکسته و نا امید ، تو بازم بساز

تو بازم بساز

نمی خوام بیای

نمی خوام میون تاریکی من تو حروم بشی

نمی خوام ازت

نمی خوام مثه یه شمع بسوزی برام تو حروم بشی

برو تا تو بزرگی که میخوام فقط آرزوم بشی

آرزوم بشی...!

گلی را به بهار دل سپردن

تو یعنی ارغوانی گشتن وبعد

هزاران دست تنها را فشردن

تو یعنی مثل شنبم عاشقانه

گلوی یاس ها را تازه کردن

تو یعنی حجم رویای گلی را

میان کهکشان اندازه کردن

تو یعنی پونه را از زیر باران

میان چتر احساسی کشیدن

تو یعنی بی ریا چون یاس بودن

ویا به شهر شنبم ها رسیدن

تو یعنی انتظار غنچه ها را

میان شهر رویا خواب کردن

تو یعنی غصه های زرد دل را

به رنگ نقره مهتاب کردن

                یادته تو اوج پاییز ، آخرین لحظه ی دیدار               

           خُب مواظب خودت باش،2-3 بار دوباره تکرار

              یادته به ماجرامون چقدر نگاه می کردیم                   

              تا یکی دلش بیاد و بگه خُب ، خدانگهدار

                                      ***********

         تو خدا حافظی کردی دل من یه کم تکون خورد          

          بعدش اسمتو نوشتم روی شاخه ی سپیدار

             بارون گریه که بارید از تو ابر غصه هامون           

            هردومون سرو گذاشتیم روی آجرای دیوار

                                     ***********

       یه بار دیگه می پرسم راس راسی باید جدا شیم؟         

             یادته اشک تو افتاد روی سیم گرم گیتار؟

           منم انگار مثل اشکت از چشات افتاده بودم               

         یه جوری دلت می لرزید پس دیگه نکردم اصرار

                                   ************

        خیلی اونجا مونده بودیم همه مارو دیده بودن            

           بدجوری نگاه می کردن مَردم کوچه و بازار

           نگاتو گرفتی ازمن گفتی خُب کاری نداری؟            

           من شکستم ولی گفتم برو به امید دیدار

                                    ***********

         دو سه تا فردا گذشت و من دیگه تورو ندیدم             

            شنیدم ولی رسیدی به یکی شبیه دلدار

            دل من دوباره لرزید مثل اون لحظه ی آخر               

        خاطرَت،هر چی که گفتی شد رو، رویای من آوار

                                   ***********

     حالا موندم از خدامون چی بخوام خوشیت یا غصت   

         همه گفتن عکس اونو دیگه از رو طاقچه بردار

         اما من می گم خدایا من که کلی غصه دارم             

           غمای اونم بگیر و باز به این دیوونه بسپار

نگيري هرگز توبي وفائي، روي گل نرگس

 با يک مداد قرمز، هزار دفعه نوشتم زندگي بي تو هرگز