که زیر گل بنویسم  دلم از تو دور نمیشه

درخت انار عاشق شد گل داد سرخ سرخ

گلها انار شد داغ داغ. هر اناری هزار دانه شد.

دانه ها عاشق بودند دانه ها توی انار جا نمی شدند.

انار کوچک بود دانه ها ترکیدند انار ترک برداشت.

خون انار روی دست لیلی چکید.

لیلی انار ترک خورده را از شاخه چید.

مجنون به لیلی اش رسید.

خدا گفت:راز رسیدن فقط همین بود.

کافی است انار دلت ترک بخورد.

چقدر سخته تو چشای کسی که تمام عشقت ازت دزدید و به جاش یه زخم همیشگی رو به قلبت هدیه داد زل بزنی و به جای اینکه لبریز کینه و نفرت بشی حس کنی که هنوز هم دوسش داری

چقدر سخته دلت بخواد سرت باز به دیواری تکیه بدی که یه بار زیر اوار غرورش همه ی وجودت له شده

چقدر سخته تو خیالت ساعت ها باهاش حرف بزنی اما وقتی دیدیش هیچی جز سلام نتونی بگی

چقدر سخته وقتی پشتت بهشه دونه های اشک گونه هات خیس کنه اما مجبور باشی بخندی تا نفهمه که هنوز هم دوسش داری

چقدر سخته گل ارزوهات توی باغ دیگری ببینی و هزار بار توی وجودت بشکنی و اون وقت زیر لب بگی:

                      گل من باغچه ی نو مبارک.

می کنم ستاره ها رو           جلوی چشات می گیرم

چشات حرمت زمینه            یه قشنگ نازنینه

تو اگه می خوای نزارم         هیچ کسی تو رو نبینه

اگه چشمات بگی آره            هیچ کدوم کاری نداره

...عشق...

اگه عشقم حقیره

اگه جسمم کویره

اگه همیشه تنهام

اگه خالی دستام

برای تو عاشق ترين عاشق دنيام       

 سکوت تنهایی ام را تو بشکن:          
با زمزمه هایت ،با ترانه هایت        
با هیاهوی خنده هایت،با آوای کلماتت،         
با گرمای دستانت،با نور دیدگانت،      
با هیاهوی شادی هایت،    
بشکن و خورد کن سکوت تنهایی ام را   
بگذار انعکاس آن چیزی باشد جز تنهایی.      
بگذار آن برگشت تو باشی

به او كه گل هميشه بهار من است

به او كه قشنگترين بهانه براي بودن من است

و به او كه عشق جاودانه‌ي من است 

من چه بي شرمم اگر فانوس عمرم را به رسوائي نياويزم

بر بلند كاج خشك كوچه بن بست

گر بدين سان زيست بايد پاك

من چه ناپاكم اگر ننشانم از ايمان خود، چون كوه

يادگاري جاودانه بر تراز بي بقاي خاك!  

عاشــقت بودم و ديــــوانه حسابم کردي

آشنــــــا بودم و بيــــگانه خطابم کردي

گفته بودم چو بيايي غم دل با تو بگويم

چه بگويم، که غم از دل برود چون تو بيـايي

بودنم را هیچ کس باور نداشت

هیچ کس کاری به کار من نداشت

بنویسید بعد مرگم روی سنگ

با خطوطی زیبا و قشنگ

او که خوابیده است در این گورستان سرد

بودنش را هیچ کس باور نکرد

                                یک شاخه رز سفید تقدیم تو باد

                                رقصیدن شاخ بید تقدیم تو باد

                                  تنها دل ساده ایست دارایی ما

                                  ان هم شب عید تقدیم تو باد

پی شاپیش نوروز را به همه ی دوستان گلم تبریک می گم.

                                    بر گرد جهان گردم 

                                                                                   که جامی ناب برگیرم

                                  در این دنیای ظلمانی

                                                                                  کدامین جام را نوشم

                                  به ناگه یافتم جایی

                                                                                  که نامش می خانه عشاق بود

                               در آن دیدم که می نوشند

                                                                                 شرابی از می عشاق

                               و من در  این می خانه مستی

                                                                                 شرابی از می عشاق می نوشم

                                در این تنهایی و غربت

                                                                                  به رسم عشق می نوشم

کسي اونجا نيست ؟؟؟؟؟

مگه اونجا خونه ي خدا نيست؟

پس چرا کسي جواب نميده؟

يهو يه صداي مهربون! ..مثل اينکه صداي يه فرشتس .بله با کي کار داري کوچولو؟

خدا هست؟ باهاش قرار داشتم.. قول داده امشب جوابمو بده.

بگو من ميشنوم .کودک متعجب پرسيد: مگه تو خدايي ؟من با خدا کار دارم ...

هر چي ميخواي به من بگو قول ميدم به خدا بگم .

صداي بغض آلودش آهسته گفت يعني خدام منو دوست نداره؟؟؟؟

فرشته ساکت بود .بعد از مکثي نه چندان طولاني:نه خدا خيلي دوستت داره.مگه کسي ميتونه تو رو دوست نداشته باشه؟

بلور اشکي که در چشمانش حلقه زده بود با فشار بغض شکست وبر روي گونه اش غلطيد وباهمان بغض گفت :اصلا اگه نگي خدا

باهام حرف بزنه گريه ميکنما...

بعد از چند لحظه هياهوي سکوت ؛

بگو زيبا بگو .هر آنچه را که بر دل کوچکت سنگيني ميکند بگو..ديگر بغض امانش را بريده بود بلند بلند گريه کرد وگفت:خدا جون خداي مهربون،خداي قشنگم ميخواستم بهت بگم تو رو خدا نذار بزرگ شم تو رو خدا...چرا ؟اين مخالف تقديره .چرا دوست نداري بزرگ بشی؟آخه خدا من خيلي تو رو دوست دارم قد مامانم ،ده تا دوستت دارم .اگه بزرگ شم نکنه مثل بقيه فراموشت کنم؟

نکنه يادم بره که يه روزي بهت زنگ زدم ؟نکنه يادم بره هر شب باهات قرار داشتم؟مثل بقيه که بزرگ شدن و حرف منو نمي فهمن.

مثل بقيه که بزرگن و فکر ميکنن من الکي ميگم با تو دوستم .مگه ما باهم دوست نيستيم؟پس چرا کسي حرفمو باور نميکنه ؟خدا چرا بزرگا حرفاشون سخت سخته؟مگه اينطوري نمي شه باهات حرف زد...

خدا پس از تمام شدن گريه هاي کودک:آدم ،محبوب ترين مخلوق من.. چه زود خاطراتش رو به ازاي بزرگ شدن فراموش ميکنه...کاش همه مثل تو به جاي خواسته هاي عجيب من رو از خودم طلب ميکردند تا تمام دنيا در دستشان جا ميگرفت.

کاش همه مثل تو مرا براي خودم ونه براي خودخواهي شان ميخواستند .دنيا براي تو کوچک است ...

بيا تا براي هميشه کوچک بماني وهرگز بزرگ نشوي...

کودک کنار گوشي تلفن،درحالي که لبخندبرلب داشت در آغوش خدا به خواب فرو رفت.....